József Attila: Thomas Mann üdvözlése

Portre of József Attila

Thomas Mann üdvözlése (Hungarian)

Mint gyermek, aki már pihenni vágyik
és el is jutott a nyugalmas ágyig
még megkérlel, hogy: „Ne menj el, mesélj” –
(igy nem szökik rá hirtelen az éj)
s mig kis szive nagyon szorongva dobban,
tán ő se tudja, mit is kiván jobban,
a mesét-e, vagy azt, hogy ott legyél:
igy kérünk: Ülj le közénk és mesélj.
Mondd el, mit szoktál, bár mi nem feledjük,
mesélj arról, hogy itt vagy velünk együtt
s együtt vagyunk veled mindannyian,
kinek emberhez méltó gondja van.
Te jól tudod, a költő sose lódit:
az igazat mondd, ne csak a valódit,
a fényt, amelytől világlik agyunk,
hisz egymás nélkül sötétben vagyunk.
Ahogy Hans Castorp madame Chauchat testén,
hadd lássunk át magunkon itt ez estén.
Párnás szavadon át nem üt a zaj -
mesélj arról, mi a szép, mi a baj,
emelvén szivünk a gyásztól a vágyig.
Most temettük el szegény Kosztolányit
s az emberségen, mint rajta a rák,
nem egy szörny-állam iszonyata rág
s mi borzadozva kérdezzük, mi lesz még,
honnan uszulnak ránk uj ordas eszmék,
fő-e uj méreg, mely közénk hatol –
meddig lesz hely, hol fölolvashatol?...
Arról van szó, ha te szólsz, ne lohadjunk,
de mi férfiak férfiak maradjunk
és nők a nők - szabadok, kedvesek
- s mind ember, mert az egyre kevesebb...
Foglalj helyet. Kezdd el a mesét szépen.
Mi hallgatunk és lesz, aki csak éppen
néz téged, mert örül, hogy lát ma itt
fehérek közt egy európait.



Source of the quotationhttp://mek.niif.hu

Powitanie Thomasa Manna (Polish)

Jak dziecko, senne przecierając oczy,
z głową w poduszce uporczywie prosi:
nie odchodź, mów mi jeszcze o czymkolwiek
(bo tak złowroga ciemność je nie połknie),
i póki strachem serduszko trzepoce,
nie wie na pewno, czego pragnie mocniej,
bajki, czy żebyś był po prastu przy nim.
Tak my - siądź wśród nas i bajaj - prosimy:
o tym, co zawsze dobrze pamiętamy,
ż' tu siedaimy i że jesteś z nami,
a my przy tobie, z tobą razem wszyscy,
którym są: godność i los ludzki bliskie.
Ty wiesz najlepiej : poeta nie blagier,
nie rzeczywistość szanuje, lecz prawdę.
Światło, co nasze umysły rozjaśnia,
gdyśmy osobno, nac gasi na zawsze.
Jak Hans Castorp w pani Chauchat ciało,
tak my nawzajem spójrzmy w siebie śmiało.
Przez twoje sława zgiełk się nie przebije -
między ohydą a pięknem kreśl linię,
serca z żałoby do nadziei podnieš.
Kosztalanyego złożyliśmy w grobie.
Jak rak, co jego stoczył, ludzkość zżera
coraz to państwa innego chimera.
Trwożnie patrzymy, skąd ciągle się walą
brunatne idee rozszalałą zgrają,
gdzie wre trucizna, która w nas się sączy?
Czy znajdziesz miejsce dla swoich słuchaczy?
Rzecz w tym, że kiedy mówisz, nie łagodnieć,
lecz nam, mężczyznom, trzeba dalej godnie
nimi pozostać, kobietom - w miłości,
bo coraz mniej jest ludzi wśród ludzkości.
Usiądź i znowu opowiadać zacznij.
Wśród zasłuchanych ktoś na ciebie patrzy.
Oczy radością błyszczą, że wśród białych
Europejczyka nareszcie spotkały.



minimap